Claude Monet, Nilüferler

Claude Monet, Nilüferler

Claude Monet, Water Lilies (Nilüferler), Kanvas Efektli Tablo, Yağlıboya Reprodüksiyon ve Yüksek Çözünürlüklü Resim Baskı

Monet'nin Fransız kırsalını belgeleme tutkusu, ışığın değişimini ve mevsimlerin geçişini yakalamak için aynı sahneyi birçok kez boyama yöntemini benimsemesine yol açtı. 1883'ten itibaren Monet, bir ev ve mülk satın aldığı Giverny'de yaşadı ve en tanınmış eserlerinin konusu olacak zambak göletlerini içeren geniş bir peyzaj projesine başladı.

1899'da nilüferleri boyamaya başladı, önce bir Japon köprüsünün merkezi bir özelliği olduğu dikey görünümlerde ve daha sonra hayatının sonraki 20 yılı boyunca onu sürekli meşgul edecek olan büyük ölçekli resimler dizisinde.

Nilüferler veya Nymphéas serisi yaklaşık 250 yağlı boya tablodan oluşur. Bugün, bu serideki bazı başyapıtların tadını çıkarıyoruz.

"Bahçem benim en güzel şaheserimdir."

Monet, 1883'te Giverny'ye taşındı ve 1926'daki ölümüne kadar orada yaşadı. Mülkü nedeniyle, 'su bitkilerini yetiştirmek amacıyla' bir su bahçesi yarattı ve üzerine Japon tarzında kemerli bir köprü inşa etti.

Bereketli bitki örtüsü ile çevrili olan köprü, sazlık ve söğüt yapraklarının sanatsal bir düzenlemesi arasında, göletin kendisinden burada görülüyor.

Resmin bu seride alışılmadık olan dikey formatı, nilüferleri ve gölet üzerindeki yansımalarını ön plana çıkarıyor.

"Kazandığım her şey bu bahçelere gitti."

Tutkulu bir bahçıvan olan Monet, araziyi satın aldı ve "göz zevki için ve ayrıca motiflerin boyanması için" bir şeyler inşa etmek niyetindeydi.

Son on yılında, neredeyse sadece orada yarattığı nilüferlerle dolu bahçeyi boyadı. Bahçe, su yüzeyinde sürekli değişen bir ışık ve yansıma oyunu ile çeşitli bakış açılarından gözlemlenebilecek sonsuz sayıda motif sağladı.

Burada, resmin üzerine dağılmış nilüfer yaprakları, su yüzeyinin uzaya doğru çekildiğini akla getiriyor. Zambakların altındaki aydınlık ve karanlık desen, uzak bir kıyıdaki ağaçların ve su gökyüzünün yansımasını gösterir. Monet, 1909'da bu "su manzaralarından" kırk sekizini sergiledi. Sanatçının gerçeklik ve yansımanın incelikli birleşiminden etkilenen eleştirmenler, resimleri şiir ve müziğe benzettiler.

Claude Monet, son dönem başyapıtlarından, 1897'den 1926'daki ölümü arasında Giverny'deki evinde yaptığı su manzaralarına atıfta bulunarak, "Doğanın tek bir yönü, her şeyi içerir" dedi. 1870'lerden 1890'lara kadar yalnızca, zamansız bir motif olan nilüferleri boyamıştı. Bu resimlerin odak noktası, bir su bahçesi ve bir Japon yaya köprüsünün kapsadığı daha küçük bir gölet içeren sanatçının sevgili çiçek bahçesiydi. İlk nilüfer serisinde (1897–99), Monet nilüferleri, köprüsü ve sabit bir ufukla düzgünce bölünmüş ağaçlarıyla gölet ortamını boyadı. Zamanla, sanatçı geleneksel resimsel alanla giderek daha az ilgilenmeye başladı. Bu eserlerin üçüncü grubundan gelen Nilüferler'i yaptığında ufuk çizgisinden tamamen vazgeçmişti. Bu mekansal olarak belirsiz tuvalde, sanatçı, gökyüzünün ve ağaçların yansıması arasında yüzen bitki kümeleriyle yalnızca göletin yüzeyine odaklanarak aşağıya baktı. Monet böylece dikey bir yüzey üzerinde yatay bir yüzeyin görüntüsünü yarattı. Dört yıl sonra, şövale resminin geleneksel sınırlarını daha da aştı ve karmaşık ve yoğun şekilde boyanmış yüzeyleri suyla birleşiyormuş gibi görünen muazzam, birleşik kompozisyonlar yapmaya başladı.

Birinci Dünya Savaşı sırasında, ikinci karısının ölümüyle ilgili kötü sağlık ve üzüntü nedeniyle birkaç yıl hareketsiz kaldıktan sonra, Claude Monet yoğun bir çalışma dönemine girdi. Büyük bir stüdyo inşa ederek ve bahçesini geliştirerek, daha sonra Fransız devletine sunacağı bir grup anıtsal nilüfer resmine başladı. Bu projenin yanı sıra, mevcut olan da dahil olmak üzere 19 küçük tuvalden oluşan bir takım boyadı. Monet'in bu tabloları açık havada tasarladığı ve ardından stüdyosunda yeniden çalıştığına dair - bahçesinde çalışan sanatçının birkaç fotoğrafı da dahil olmak üzere - kanıtlar var. Bununla birlikte, kariyerinin bu son aşamasına gelindiğinde, çalışmalarında gözlem ve bellek arasındaki ayrım elle tutulamaz ve hatta belki de konu dışıdır.

"Resim yapmak ve bahçıvanlık dışında hiçbir şey için iyi değilim."

Yaşlanma ve görme yeteneğindeki bozulma sanatçının üzerine çökerken, yapıtları neredeyse tüm biçim duygusunu yitirdi ve artık "Soyut İzlenimcilik" olarak anılıyor. Cezanne bir keresinde Monet için "sadece bir göz, ama Tanrım, ne göz" demiştir. Monet, 5 Aralık 1926'da neredeyse kör olarak öldü. “Karanlıktan ölümden daha çok korktuğunu” söylediği biliniyordu.