Vincent Van Gogh, Otoportre

Vincent Van Gogh, Otoportre

Vincent van Gogh, kızıl saçları ve sakalı, sıska yüz hatları ve yoğun bakışlarıyla hemen tanınır. Van Gogh sadece on yıllık bir süre içinde 36 kadar otoportre çizdi. Belki de sadece Rembrandt daha fazlasını üretti ve kariyeri onlarca yıl sürdü. Rembrandt ve Van Gogh gibi birçok sanatçı için otoportre, kişisel gerçekleşme ve estetik başarının eleştirel bir keşfiydi.

"Kendinizi tanımanın zor olduğunu söylüyorlar - ve buna inanmaya hazırım - ama kendinizi boyamak da kolay değil."

Vincent van Gogh, kardeşi Théo'ya yazdığı bir mektupta, Eylül 1889

Ulusal Sanat Galerisi'nin Van Gogh'un zihinsel bir çöküntü sonrası kendini adadığı St.-Rémy'deki akıl hastanesinde yaptığı tablo, yaptığı son otoportreler arasında yer alıyor. Kaldığı süre boyunca başka bir çöküş yaşadı ve bir aydan fazla bir süre odasında kapalı kaldı, bahçeye bile girmedi. Tekrar resim yapabildiğinde, bu, görünüşe göre tek bir oturuşta yaptığı ilk tuvaldi. Van Gogh, yalnızca çalışmanın sağlığını geri getirebileceğine şiddetle inanıyordu. Burada, daha önceki iki otoportresinde olduğu gibi, ressam kimliğini belirleyen araçları, paleti ve fırçaları elinde tutuyor ve bir ressam önlüğü giyiyor. Kısa kariyerinde Van Gogh yaklaşık 2.000 resim ve çizim yaptı ve çoğu kardeşi Théo'ya olmak üzere 800'den fazla mektup yazdı ve sanatçı olarak amaçlarını ve mücadelelerini anlatıyor. Sanatını mükemmelleştirmek için uzun süre ve çok bilinçli bir şekilde çalıştı.

Van Gogh'un hayatının coşkusu ve kırılganlığı, bu tuvalde renklerin keskin kontrastları ve huzursuz fırça darbeleriyle anlatılıyor. Ağır boya çizgileri, kendi yoğunluğuyla enerjilenen, dalgalı bir güç alanı gibi kafasından çıkıyor gibi görünüyor. Bu arka plan, yeşile çalan yüzünün ve turuncu saçlarının tamamlayıcı renklerini ortaya çıkararak imajını daha yüksek bir perdeye çekiyor. Van Gogh bu portreyi Théo'ya anlatırken "Bir hayalet kadar zayıf ve solgundum" diye yazmıştı. “Koyu menekşe mavisi ve başı beyazımsı sarı saçlı, bu yüzden renk etkisi var.”

Van Gogh, hemen hemen aynı zamanlarda ikinci bir otoportre üzerinde çalıştı. Arka planı dönen fırça darbeleriyle canlandırılsa da, daha sessiz renk düzeni görüntüye daha sakin bir görünüm kazandırıyor. Ancak sanatçı, burada görülen resmin “gerçek karakterini” yakaladığına inanıyordu.