Son Karar, Michelangelo

Son Karar, Michelangelo

Son Yargı genellikle Michelangelo'nun en büyük başyapıtlarından biri olarak kabul edilir. Dante'nin İlahi Komedya'sından esinlenen fresk, Papa III. Paul tarafından yaptırılmıştır; hazırlıklar 1535'te başladı, ertesi yıl resim başladı ve fresk nihayet 31 Ekim 1541'de ortaya çıktı. Yaratılması için daha önce Sistine Şapeli'nin sunak duvarını süsleyen Perugino'nun fresklerinin yok edilmesi gerekiyordu.

Son Yargı bugün ikonik olsa da, kendi zamanında tartışmalıydı. Freskle ilgili tüm endişelerin en önemlisi, daha sonra Michelangelo'nun öğrencisi Daniele da Volterra tarafından örtbas edilen ve sonunda restoratörler tarafından tekrar ortaya çıkarılan yaygın çıplaklığıydı. Elbette Michelangelo insan vücudunun görkemiyle meşguldü (tüm yapıtında açıkça görüldüğü gibi) ancak Son Yargı'daki figürlerin çıplaklığı, hareketlerinin duygusal öfkesiyle birleştiğinde, etraflarındaki kaosun ortasında kırılganlıklarını vurgular.

Michelangelo, bir kompozisyon yapısı duygusu yaratmak için figürleri gruplandırıyor, ancak yine de her bireyin duygusal kişiliğini tam olarak araştırıyor. Bu yaratıcılığa belki de en iyi örnek, fresklerin sağ alt ortasındaki bir karakter, cehenneme inen, etrafında mücadele eden figürlerin ortasında kaderine direnemeyecek kadar korkmuş görünen lanetli bir ruh: bir gözünü eliyle kapatıyor ve yüzünde saf bir korku ifadesi var. Kendi derisini tutan figür Aziz Bartholomew'dir ve genellikle Michelangelo'nun bir otoportresi olarak kabul edilir. Michelangelo'nun dehası, bu kadar çok karakterin psikolojik tepkisini aynı inançla keşfedebilmesiydi.

Michelangelo'nun Son Yargısı, Sistine Şapeli'ndeki sunağın arkasındaki duvarı kaplar. Eser, Mesih'in ikinci gelişini tasvir ediyor ve sanatçı İncil'den açıkça esinlenmiş olsa da, bu resimde hakim olan kendi yaratıcı vizyonudur.

Resim, merkezdeki İsa figüründen dışarı doğru yayılıyor ve Michelangelo, eserde yer alan çeşitli azizleri, gerçek işkence sahneleri yerine, şehitliklerinin aletlerini tutarken tasvir etmeyi seçti.

“Son Yargı”sını icra ederken, Michelangelo'ya sadece İncil'den değil aynı zamanda mitolojiden sahneleri boyamak için sanatsal bir lisans verilmiş gibi görünüyor.

Kutsal mekanlardaki sanat eserlerinin mütevazı olması gerektiğine karar verildi ve Michelangelo'nun bir öğrencisi olan Daniele da Volterra, çıplak figürleri peştamal ve peçe ile kapatmakla görevlendirildi. Başlangıçta tüm figürler çıplaktı. Sonraki iki yüzyılda ve aynı nedenle başka üst boyamalar eklendi.