Marcel Duchamp
Marcel Duchamp
Marcel Duchamp, tam anlamıyla Henri-Robert-Marcel Duchamp, (28 Temmuz 1887, Blainville, Fransa - 2 Ekim 1968, Neuilly), sanat eserleri ile gündelik nesneler arasındaki sınırları yıkan Fransız sanatçı. Merdivenden İnen Çıplak, No. 2'nin (1912) oluşturduğu histen sonra, birkaç resim daha yaptı. Geleneksel estetik standartlara saygısızlığı, onu ünlü hazır ürünlerini tasarlamaya yöneltti ve sanatsal bir devrimin habercisi oldu. Duchamp, Dadaistlerle dosttu ve 1930'larda Sürrealist sergilerin düzenlenmesine yardım etti. 1955'de ABD vatandaşı oldu.
Duchamp'ın babası noter olmasına rağmen, aile, ciddi bir şekilde gravür uygulayan bir gemi acentesi olan büyükbabasından kaynaklanan bir sanatsal geleneğe sahipti. Altı Duchamp çocuğundan dördü sanatçı oldu. 1875'de doğan Gaston, daha sonra Jacques Villon olarak tanındı ve 1876'da doğan Raymond, kendisine Duchamp-Villon adını verdi. Oğlanların en küçüğü Marcel ve 1889 doğumlu kız kardeşi Suzanne, sanatçı olarak Duchamp adını korudular.
İlk Yıllar
Marcel, Ekim 1904'de Paris'e geldiğinde, iki ağabeyi ona yardım edebilecek durumdaydı. Evde biraz resim yapmıştı ve Marcel Lefrançois'in Portresi, onun zaten bir üsluba ve bir tekniğe sahip olduğunu gösteriyor. Sonraki birkaç yıl boyunca, çizgi roman dergileri için karikatürler çizerken, Duchamp, resimdeki başlıca çağdaş eğilimlerden - Post-Empresyonizm, Paul Cézanne'ın etkisi, Fovizm ve nihayet Kübizm - hızla geçti. O sadece deney yapıyordu, herhangi bir tarzı alışkanlık haline getirmekte hiçbir erdem görmüyordu. Sadece tekrardan kaçınmakla değil, aynı zamanda üretken bir çıktıya veya eserinin sık sık sergilenmesine girişmemekle de sanatsal geleneğin dışındaydı. Marcel, en iyi erken dönem eserlerinden bazılarını Fauvist hareketin kendisi öldükten üç veya dört yıl sonra Fauvist tarzda yaptı. Sanatçının Babasının Portresi dikkate değer bir örnektir. Ancak 1911'de Kübizm'in izini taşıyan bir tarzda resim yapmaya başladı. Daha sonra, Kübizm'in ve sanattaki avangart her şeyin güçlü bir destekçisi olan şair Guillaume Apollinaire'in arkadaşı olmuştu. Yakın arkadaşlarından bir diğeri de, tam bir değişim ihtiyacı hissettiği 1909 yılına kadar kendisi de en Ortodoks İzlenimcilik tarzında bir ressam olan Francis Picabia'ydı. Duchamp, Kübizm'in fazla sistematik, fazla statik ve "sıkıcı" olduğu hissini onunla paylaştı. Her ikisi de doğrudan “yarı gerçekçilik”ten “nesnel olmayan” bir hareket ifadesine geçti. Orada daha önce sadece isim olarak bildikleri “Fütürizm” ve “Soyutlamacılık” ile tanıştılar.
1911'deki bir sergiye Duchamp, neredeyse tek renkli, üst üste bindirilmiş beş siluet serisinden oluşan Portre (Dulcinea) gönderdi. Tek bir cismin hareketinin birbirini takip eden evrelerinin bu yan yana dizilişinde, Merdivenden İnen Çıplak No. 2 fikri ortaya çıkıyor. İki eser arasındaki temel fark, önceki eserde kanguru benzeri siluetlerin ayırt edilebilmesidir. Nü'de ise çıplaklık yoktur, yalnızca aşağı doğru inen bir makine, resimde tamamen yeni olan nesnel olmayan ve neredeyse sinematik bir etki vardır. Çıplak, Şubat 1912'de 28. Salon des Indépendants'a getirildiğinde, Duchamp ailesinin arkadaşlarından oluşan komite tabloyu asmayı reddetti. Bu adamlar gerici değillerdi ve Kübizme alışmışlardı, ancak yeni vizyonu kabul edemediler. Bir yıl sonra New York City'deki Armory Show'da, tablo, halk için eşit derecede şok edici olan yüzlerce arasından yeniden seçildi. Çalışmayı Paris'de bu kadar skandal yapan ve New York'da bu kadar büyük bir başarıya imza atan her ne ise, Duchamp'ı 25 yaşında resim yapmayı bırakmaya sevk etti. Yaygın bir inanç, Duchamp'ın eserine bir ironi boyutu, neredeyse resmin kendisiyle alay edilmesi, herkesin kaldırabileceğinden çok daha fazlaydı ve onun resme olan inancını baltalıyordu. Başlık tek başına kızdırılan bir şakaydı. Kübistler bile göze batmak için ellerinden geleni yaptılar, ancak Duchamp'ın tek amacı provokasyon gibi görünüyordu.
Sanata Veda
1912'de Çıplak'dan sonra Duchamp birkaç resim daha yaptı. Bunlardan bazıları, özellikle de Münih'de yapılan Le Passage de la Vierge à la Mariée ve Mariée, dönemin en iyi eserleri arasındadır. Yine ne Kübist, ne Fütürist ne de Soyut idiler, ancak Duchamp'ın en içteki dürtülerinde algılanan bedene ilişkin tipik vizyonunu ifade ettiler.
Bir ressam olarak Duchamp'ın en yetenekli olanla aynı seviyede olduğuna hiç şüphe yoktu. Eksik olan şey, sanatın kendisine olan inancıydı ve yeni dünyasındaki estetik değerleri, sözde sağduyu dünyasına karşı saldırgan bir entelektüalizmle değiştirmeye çalıştı. 1913 gibi erken bir tarihte, son derece garip bir parça için çalışmalara başladı: Bekarları Tarafından Çıplak Soyulan Gelin, Bile (Büyük Cam). Bunun için retina sanatı dediği şeyi tamamen reddetti ve endüstriyel tasarımın geometrik yöntemlerini benimsedi. Erkek, kadın ve aşk hakkındaki fikirlerini somutlaştıran, sembolik de olsa bir makinenin planı gibi oldu.
Çıplak gibi, Büyük Cam da modern resim eserleri arasında benzersiz olacaktı. 1913 ve 1923 arasında, Duchamp neredeyse sadece resmin ön çalışmaları ve gerçek resmi üzerinde çalıştı. Resme vedası kesinlikle işe veda değildi.
Duchamp, 1923'de onu terk edene kadar sekiz yıl daha üzerinde çalıştığı Büyük Cam'ın yanı sıra, sadece birkaç tane daha hazır yapıt yaptı. 1917'de Müstakil Sanatçılar Cemiyeti'nin ilk sergisine çeşme adında bir pisuar gönderdi. Bu cemiyetin kurucu üyesi olmasına rağmen “R. Mutt ”ve bu nedenle reddedildi. Hazır ürünleri, Picabia'nın 291 (1917) dergisinde New York City'ye tanıttığı Dada hareketini birkaç yıl önce öngörmüştü. Hareketin bir yankısı olarak Duchamp, Arensberg ve H.P. Roché, yalnızca iki sayısı olan The Blind Man'i ve yalnızca bir sayısı olan Rongwrong'u yayınlamaya karar verdi. Daha sonra, sanatçı Man Ray ile birlikte, 1921'de New York Dada'nın tek bir sayısını yayınladı.
1918'de henüz bitmemiş olan Büyük Cam'ı Walter Arensberg'e sattı. Bu ve son tablosundan elde edilen parayla, kardeşi Raymond Duchamp-Villon ve Apollinaire'in ateşkesi ve ölümlerini duyduğu Buenos Aires'de dokuz ay geçirdi. 1919'da Paris'de Picabia'da kaldı ve ilk Dada grubuyla temas kurdu. Mona Lisa'nın bıyıklı ve keçi sakallı bir fotoğrafına en ünlü hazır giyimi bu vesileyle eklendi. Eylem, Dadaistlerin, onların gözünde, henüz sona eren savaşın dehşetini oluşturan bir medeniyetin rezilliğinin bir parçası olan geçmişin sanatına yönelik küçümsemelerini ifade ediyordu.
Duchamp, sanat çevrelerinden özenle kaçınsa da, Paris'deki birçok eski Dadaist arkadaşından oluşan Sürrealist grupla temas halinde kaldı. Sürrealist şair André Breton, 1934'de Büyük Cam ile ilgili bir dizi belgeyi içeren Yeşil Kutu'yu yayınladığında, resmin önemini anladı ve 1935'de Paris dergisi Minotaure'de çıkan Duchamp'ın ilk kapsamlı çalışmasını yazdı. O zamandan beri, Sürrealistler ve 1938'den 1959'a kadar tüm Sürrealist sergileri düzenlemesine Breton'a yardım eden Duchamp arasında daha yakın bir ilişki vardı. II. eserlerinin reprodüksiyonları. Naziler Fransa'yı işgal ettiğinde, malzemesini birkaç gezi sırasında sınırdan kaçırdı. Sonunda onu New York'a taşıdı ve burada Breton, Max Ernst ve Yves Tanguy da dahil olmak üzere sürgündeki bir dizi Sürrealist'e katıldı. 1942 yılının Ekim ve Kasım aylarında New York'da Sürrealist sergisinin düzenlenmesinde etkili oldu.
Marcel Duchamp'ın Mirası
Sanatçı ve anti-sanatçı olarak Marcel Duchamp, 20. yüzyıl resminin önde gelen ruhlarından biri olarak kabul edilir. Ancak, No. 2 No'lu Merdivenden İnen Çıplak hariç, eserleri yaşamının büyük bir bölümünde halk tarafından görmezden gelindi. 1960'a kadar sadece Sürrealistler gibi avangard gruplar onun önemli olduğunu iddia ederken, “resmi” sanat çevreleri ve sofistike eleştirmenlere göre o sadece eksantrik ve başarısız bir şey gibi görünüyordu.
Sanata ve topluma karşı tamamen yeni tutumu, olumsuz ya da nihilist olmaktan uzak, Pop art, Op art ve diğer pek çok şeye yol açan gizli usta olarak Amerika Birleşik Devletleri'nde ortaya çıktığında 70 yaşından büyüktü. her yerde genç sanatçılar tarafından benimsenen hareketler. Sadece görsel sanatları değiştirmekle kalmadı, sanatçının fikrini de değiştirdi.
