Edouard Manet, Pifferino

Edouard Manet, Pifferino

Édouard Manet'nin Fifer adlı eseri, İspanyol İmparatorluk Muhafızları üniforması giymiş genç bir alaycı fifer'i flüt çalarken tasvir ediyor. Fransız sanatçıların en dikkate değer eserlerinden biri olan tablo, 1865 yılında İspanya'ya yaptığı bir geziden esinlenmiştir. Manet, parçanın arka planının görünüşte kaybolduğunu ve figürün siyah giymesine rağmen hayat dolu olduğunu belirtti. Paris'e döndükten sonra Manet, fiferin resmi üzerinde çalışmaya başladı. Fransızca'da Genç Flautist ve Le Fifre olarak da bilinen tablo 1866'da yapıldı ve Paris'teki Musée d'Orsay'da bulunuyor. Orijinal yağlı boya 160 x 97 santimetre veya 63 x 38 inç boyutlarındadır. İspanyol ordusunun üniformasını giymiş fiferı gösteriyor. Kompozisyon, statik, nötr ve düz bir arka plan kullanarak Velázquez'in saray portrelerini yansıtıyor. Bunu yaparken Manet, figürlerin nasıl temsil edildiğine dair yerleşik hiyerarşilere karşı çıktı. Figürün gerçek boyutunu ve durumunu anlamak izleyiciye kalmıştır. Resmin derinliği sığ, bu da dikey ve yatay düzlemleri ayırt etmeyi zorlaştırıyor. Bu figür, sınırlı bir renk paleti ile oluşturulmuştur ve koyu siyah ayakkabılar ve ceket gibi tonlar keskindir.

1866'da Fifer, Académie des Beaux-Arts'ın Salon sanat sergisinin jürisi tarafından reddedildi. Aynı zamanda Manet'nin çalışmalarının bir şampiyonu olan ünlü bir Fransız romancı ve oyun yazarı olan Émile Zola, karara öfkelendi. Zola, L'Évenement gazetesinde sanatçının gerçekçi üslubunu öven yazılar yazdı. Makaleleri ayrıca resmin görünüşte modern yaklaşımını ve hissini kutladı. 1867'de Manet, çalışmalarını Paris'teki Uluslararası Sergiye yakın bir yerde sergilemek için kendi sergisini finanse etti. Fifer sergiye dahil edildi, ancak o sırada basın tuhaf fırça çalışması ve esrarengiz ortam olarak algıladıklarını eleştirdi. Manet'nin diğer resimleri 'Fifer' üslubuna benzer. Kılıç Taşıyan Çocuk (1861), Ölü Matador (1864-65), Woman with Parrot (1866) ve The Guitar Player (c. 1866), Filozof (İstiridyeli Dilenci) (1864-67) ve Ragpicker (1865-70), Trajik Aktör (Hamlet olarak Rouvière) (1866) örnek olarak verilebilir. Bu resimlerin tümü, basitleştirilmiş özelliklere ve sınırlı bir renk paletine sahip tekil figürlere sahiptir. 'Fifer' gibi, onlar da nispeten algılanamaz bir geçmişe sahipler.

Manet erken İzlenimcilikle ilişkilendirildi ve Edgar Degas, Claude Monet, Pierre-Auguste Renoir, Paul Cézanne ve diğer İzlenimciler ile arkadaştı. Çalışmaları ayrıca İzlenimciler, özellikle Monet ve Berthe Morisot'tan da etkilendi. Bu etki, özellikle Manet'nin daha açık renkleri nasıl kullandığı ile fark edilir. 1870'lerin başında, giderek daha açık renkli arka planlar kullandı. Aynı zamanda, resimlerinde çoğu İzlenimci çalışmanın aksine siyah kullanmaya devam etti. Portreler ve dış mekan sahnelerine ek olarak Manet, on dokuzuncu yüzyılda Paris'teki sosyal hayatı yansıtmak için kafe sahneleri çizdi. Bu resimler genellikle okuyan, müzik dinleyen, içki içen, flört eden veya sadece bekleyen insanlardan yaptığı eskizlere dayanıyordu. Modern yaşamın diğer tasvirleri, savaş resimlerini içeriyordu. Daha sonraki yaşamında Manet, esas olarak meyve ve sebzelerin küçük ölçekli resimlerine odaklandı. Ayrıca vazoları çiçeklerle boyadı. Son büyük eseri 1882'de tamamlanan Folies-Bergère'deki Bar'dı.