Edouard Manet, İspanyol Şarkıcı

Edouard Manet, İspanyol Şarkıcı

İspanyol Şarkıcı, Fransız ressam Édouard Manet tarafından tuval üzerine 1860 yılında yapılmış bir yağlı boya tablodur ve 1949'dan beri New York Metropolitan Sanat Müzesi'nde muhafaza edilmektedir.

Manet'nin atölyesinde bestelenen bu eser, daha sonra en az bir başka resim için kullanılan bir model ve sahne donanımı kullandı. Konusunu tasvir etmesi bakımından hem gerçekçi hem de egzotik olan bu eser, İspanyol sanatının, özellikle Diego Velázquez'in Manet'nin üslubu üzerindeki etkisini sergilemektedir. Manet, bu tablo nedeniyle ilk kez 1861'de Paris Salonu'na kabul edildi ve burada anne ve babasının portresini de sergiledi.

Şarkı söyleyen gitarist figürü İspanyol gibi görünse de, çağdaşları bile kostümün orijinal olmadığını ve bir stüdyoda poz vermiş gibi göründüğünü kaydetti. Biri “Montmartre'dan bu gitarrero'nun Marsilya tipi ceketini ve pantolonunu” eleştirdi. Emile Zola, Manet'nin halkı onun modellerinin İspanyol olduğunu düşünebilirken, Manet'nin “Stüdyosunda İspanyol kostümleri tuttuğunu ve onları beğendiğini renklerini bilmeleri gerektiğini belirtti.

Sol elini kullanan bir oyuncu için gergin bir enstrüman çalan sağ elini kullanan bir gitarist çizdi, ancak eleştirmenler "hatanın" önemsiz olduğunu düşündü. Bununla birlikte, "kafayı tek seferde boyadığını" ve "Ona küçük siyah aynamdan baktığımda... her şey yolundaydı. Asla başka bir vuruş eklemedim" dedi. Başka bir yerde tartıştığımız iki noktayı hatırlayın: büyük ustalar önemli işlerinde asla hata yapmazlar ve bizimki gibi zihinleri gerçeğin aynasıdır. O halde İspanyol Şarkıcı'ya aynadan bakıldığında gitar tellerinin kendi kendine çözülmesi tesadüf müdür? Oyuncu solak bir oyuncu için gergin bir gitar çalarken solak olur. İspanyol Şarkıcı'nın Manet'nin zihninin bir görüntüsü olarak gerçeği yansıttığını daha önce kimse fark etmemiştir.

İspanyol Şarkıcı o dönemde olumlu eleştiriler aldı ve iyi bir mansiyon kazandı. Fransız yazar Charles Baudelaire ve Fransız gazeteci ve edebiyat eleştirmeni Theophile Gautier, tabloyu "çok gerçek rengi" ve "güçlü fırçası" nedeniyle övdü. Sonuç olarak Manet avangard hareketin lideri oldu ve aralarında Henri Fantin-Latour ve Carolus-Duran'ın da bulunduğu bir grup genç sanatçıya ilham verdi ve Manet'nin atölyesini ziyaret etmeye karar verdi.