Auguste Rodin
Auguste Rodin, tam anlamıyla François-Auguste-René Rodin, (d. 12 Kasım 1840, Paris, Fransa - ö. 17 Kasım 1917, Meudon), görkemli bronz ve mermer figürlerden oluşan heykelleri ile Fransız heykeltıraş, bazı eleştirmenler tarafından en büyük portreci olarak kabul edilir. 1880'de Paris'te gelecekteki Dekoratif Sanatlar Müzesi için yaptırılan Cehennemin Kapıları, öldüğünde yarım kaldı, ancak yine de Rodin'in en ünlü iki resmiyle sonuçlandı: Düşünür ve Öpücük. Portreleri, Victor Hugo ve Honoré de Balzac'ın anıtsal figürlerini içerir. Rodin'in kalıcı popülaritesi, yapılmaya devam eden heykellerinin ölümünden sonra yapılan çok sayıda kalıbıyla kanıtlanmaktadır.
Erken Yaşam ve İş
Rodin fakir bir ailede doğdu. 13 yaşında çizim ve modelleme öğrendiği bir çizim okuluna girdi ve 17 yaşında École des Beaux-Arts'a girmeye çalıştı, ancak üç kez rekabetçi sınavlarda başarısız oldu. Ertesi yıl (1858) hayatını dekoratif taş işçiliği yaparak kazanmaya karar verdi. 1862'de kız kardeşi Marie'nin ölümüyle travma geçirerek kiliseye girmeyi düşündü; ancak 1864'te genç heykeltıraş, hayat arkadaşı olan bir terzi olan Rose Beuret ile tanıştı, ancak onunla Şubat 1917'deki ölümünden birkaç hafta öncesine kadar evlenmedi.
Rodin, 1864'te resmi Salon sergisi olan Kırık Burunlu Adam'a ilk sunumu reddedildiğinde heykeltıraş Albert Carrier-Belleuse ile çalışmaya başlamıştı. İlk bağımsız çalışması, Beuret'nin birkaç portre çalışmasını da içeriyordu. 1871'de Carrier-Belleuse ile Brüksel'deki halka açık anıtların dekorasyonları üzerinde çalışmaya gitti. Carrier-Belleuse tarafından görevden alındı, dekoratif bronzların uygulanmasında işbirliği yaptı ve Beuret, Brüksel'de ona katıldı.
1875'te, 35 yaşında olan Rodin, dekoratif çalışmanın baskıları nedeniyle henüz kişisel olarak ifade edici bir tarz geliştirmemişti. İtalya ona dehasını harekete geçiren şoku verdi. Brüksel'e dönmeden önce Cenova, Floransa, Roma, Napoli ve Venedik'i ziyaret etti. Michelangelo ve Donatello'nun ilhamı, onu çalışma deneyiminin akademikliğinden kurtardı. Bu etkiler altında, yeniden doğuşu arzulayan yenilmiş bir enerjinin acı verici ifadesi olan, ilk orijinal eseri olan bronz Yenilmiş'i şekillendirdi. Brüksel sanat çevrelerinde ve yine 1877'de The Age of Bronze adıyla sergilendiği Paris Salon'da skandallara yol açtı. Eserin gerçekçiliği, Rodin'in çağdaşlarının heykelleriyle o kadar büyük bir tezat oluşturuyordu ki, Rodin, kalıbını yaşayan bir insan üzerinde oluşturmakla suçlandı.
1877'de Rodin Paris'e döndü ve 1879'da şimdi Sèvres porselen fabrikasının müdürü olan eski ustası Carrier-Belleuse ondan tasarımlar istedi. Londra ve Paris'te dikilecek anıtlar için çeşitli yarışmalarda reddedildi, ancak sonunda Paris'teki Belediye Binası için bir heykel yapmak üzere bir komisyon aldı. Bu arada, kişisel tarzını Vaftizci Yahya'da (1880) keşfetti. Başarısı ve 1880'de Paris ve Brüksel salonlarında The Age of Bronze'ın başarısı, 40 yaşında bir heykeltıraş olarak ün kazanmasını sağladı.
Sanatının Başarısına Doğru
Çoğu sanatçının zaten büyük bir çalışma grubunu tamamladığı bir yaşta, Rodin kişisel sanatını onaylamaya yeni başlıyordu. Gelecekteki Dekoratif Sanatlar Müzesi, bronz bir kapı yapması için bir devlet komisyonu aldı, kendisine iki atölye sağlayan ve avans ödemeleri onu mali açıdan güvence altına alan bir hibe.
O bronz kapı, Rodin'in hayatının büyük çabası olacaktı. 1884'te teslim edilmek üzere ısmarlanmasına rağmen 1917'de ölümü üzerine yarım kaldı. Aynı yıl ölümünden sonra ilk kez kadroya alındı. Sahnelerinin teması Dante'nin İlahi Komedya'sından ödünç alındı ve sonunda Cehennemin Kapıları olarak adlandırıldı. Orijinal konsepti, Floransa'daki Vaftizhane için Cennet Kapıları kapılarındaki 15. yüzyıl İtalyan heykeltıraş Lorenzo Ghiberti'ninkine benziyordu. Bununla birlikte, ressam Alphonse Legros'un daveti üzerine 1881'de Londra'ya yaptığı ziyaretle planları derinden değişti. Orada Rodin, Dante'den ilham alan birçok Pre-Raphaelite tablosunu ve çizimini, her şeyden önce William Blake'in halüsinasyon eserlerini gördü. The Gates için planlarını, aşk, acı ve ölümle kıvranan sarsılmış formlardan oluşan bir evreni ortaya çıkaracak planlara dönüştürdü. Bu ulaşılamayan anıt, bağımsız heykelsi figürler ve gruplar yarattığı çerçeveydi, aralarında orijinal olarak kapının üst kısmı için Dante'nin oturmuş bir portresi olarak tasarlanan ünlü Düşünür'ü vardı. Rodin ilk kez 1888'de sergiledi.
1884'te Rodin, 1347'de kıtlığın harap ettiği şehrin yıl boyu süren kuşatmasını yükseltmek için kendilerini İngiltere Kralı III. Rodin, The Burghers of Calais üzerindeki çalışmayı iki yıl içinde tamamladı, ancak anıt 1895'e kadar adanmadı. 1913'te, İngiliz kraliçesinin müdahalesini anmak için Londra'daki Parlamento bahçelerine Calais grubunun bronz bir dökümü yerleştirildi.
Sanatçının görkemi artmaya devam ederken, dizginlenemeyen şehvetinin onu içine sürüklediği sayısız ilişki, özel hayatını rahatsız ediyordu. Yaklaşık 1885'te öğrencilerinden biri olan şair Paul Claudel'in yetenekli kız kardeşi Camille Claudel'in sevgilisi oldu. Çok sayıda tartışmayla kuşatılmış fırtınalı bir aşk olduğunu kanıtladı, ancak Camille'in çılgınlığı onu 1898'de sona erdirene kadar devam etti. Aralarındaki bağlılık derindi ve ülke çapında takip edildi. Tutku yılları boyunca Rodin, arzunun sancıları içinde çok sayıda çiftin heykellerini yaptı. Bu grupların en duygusal olanı, bazen onun şaheseri olarak kabul edilen The Kiss'ti. Başlangıçta The Gates of Hell için Paolo ve Francesca figürleri olarak tasarlanan eser ilk kez 1887'de sergilendi ve onu çok sayıda skandala maruz bıraktı.
Miras
20. yüzyılın başında Rodin dünya çapında ünlüydü ve uzun bir süre modern zamanın Michelangelo'su, bir heykel titanı, ilham verici dehanın gücünün vücut bulmuş hali olarak saygı gördü. Muazzam duygusallığı bile Olimposlu duruşunun bir simgesi olarak mazur görüldü. Bununla birlikte, çeyrek asır sonra, eleştiri, dekoratif bir heykeltıraş olarak erken yaşamını ve beraberinde gelen resmi disiplin eksikliğini yalanlayan çalışmalarındaki unsurlara işaret ederek daha az tekdüze hale geldi. Bununla birlikte, heykel üzerinde muazzam bir etki yarattı ve birçok ülkeden sayısız öğrencisi, tarzının yayılmasına yardımcı oldu. Onun örneği, Charles Despiau, Aristide Maillol ve Antoine Bourdelle gibi sonraki Fransız heykeltıraşlar için özellikle verimli oldu.
Çoğu büyük müze, eserlerinin kopyalarına sahiptir ve Paris, Philadelphia ve Tokyo'daki müzeler ona adanmıştır. Rodin'in başlıca katkısı, Batı heykelini her zaman temel gücü olan şeye, insan vücudunun bilgisi ve görkemli sunumuna geri getirmesiydi. George Bernard Shaw ve Nijinsky gibi büyük adamlarla ilgili çağrışımları tekdüze bir şekilde göz alıcıdır.
