Sanat yolculuğuna akademik kalıpların dışında, içsel bir dürtü ve sürekli bir keşif arzusuyla başlayan Duygu, "kendi kendini yetiştirmiş" (self-taught) bir sanatçı olarak üretim yapmaktadır. Biçimsel eğitimi değil, deneyimi ve gözlemi temel alan yaklaşımı, eserlerine ham ve samimi bir derinlik kazandırır. Sanatçı için her fırça darbesi, teorik bir kuralın takibi değil; zihindeki karmaşanın ve uyanışın görsel bir dışavurumudur.​Eserlerinde genellikle sembolizm ve modern sanatın sınırlarında dolaşan sanatçı; figüratif ögeleri soyut arka planlarla birleştirerek izleyiciyi psikolojik bir yolculuğa davet eder. Renk teorisini, özellikle zıtlıkların yarattığı gerilimi (turuncu-mavi, siyah-beyaz gibi) kullanarak duygusal bir rezonans yaratmak için kullanır. "Uyanış" gibi eserlerinde görülen dallanmış formlar ve monokrom figürler, insanın doğayla ve kendi içsel çatışmalarıyla olan bağını temsil eder.